attack

Ότι πρέπει για αυτοκτονία είναι το Asatte no Houkou. Αν είσαι ειδικά στις μαύρες σου. Γι' αυτό και το παράτησα στο μισό επεισόδιο. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν ορισμένα άνιμε να έχουν βαριά ατμόσφαιρα από τα πρώτα λεπτά που αρχίζουν και παίζουν. Στα υπόλοιπα μέτωπα, πολύ αργά κυλάει το ιστορικό Senkou no Night Raid  και αναρωτιέμαι επίσης, ιστορικό γιαπωνέζικο κινούμενο σχέδιο χωρίς υπερδυνάμεις γίνεται;  Το συγκεκριμένο είναι σα να μεταφέρει το Heroes στην Κίνα τη δεκαετία του 30 - αν δεν ξέρεις πολλά για τη συγκεκριμένη περίοδο στην Ασία, χάνεσαι λίγο έως αρκετά από τα χασμουρητά. Με τους ίδιους βαριεστημένους ρυθμούς προχωράει και το Banner of The Stars. Μόλις μπήκα στην τρίτη σεζόν και ελπίζω να είναι καλύτερη από τη δεύτερη.

Αντιθέτως το The Big O με έχει σοκάρει με τις αναφορές του. Σε λίγο με βλέπω να κυκλοφορώ με αμερικάνικο πολιτισμικό λεξικό στα χέρια για να  αποκωδικοποιήσω τα διάφορα που συμβαίνουν και να σιγοτραγουδάω σαν την τρελή του χωριού "Big O, Big Ooo, Big O."

Τέλος, τι ωραίο τραγουδάκι είναι αυτό που παίζει σε κάθε σκηνή  μάχης του Otome Youkai Zakuro. Μου' χε κολλήσει 5-6 μέρες τώρα. Σκέφτομαι σοβαρότατα να το βάλω σε μιξ μαζί με το Born This Way της Gaga και ας πέσουν ντομάτες και άλλα ωραία λαχανικά !

ps. γαμιέται το youtube!

Ayakashi: Samurai Horror Tales

Η υπόθεση στα γρήγορα: Δεν έχει μία......έχει τρεις!

Πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες τρόμου. Η πρώτη το Yotsuya Kaidan, είναι από τους πιο διάσημους ιαπωνικούς μύθους με φαντάσματα που γράφτηκε το 18ο αιώνα από τον Tsuruya Nanboku. Η δεύτερη το Tenshu Monogatari βασίζεται σε ένα θεατρικό έργο του συγγραφέα Kyōka Izumi και αφορά τον απαγορευμένο έρωτα ενός θνητού και μιας θεότητας και η τρίτη, το Bake Neko είναι ένα πρωτότυπο έργο της ομάδας Michiko Yokote για μια γάτα-δαίμονα που αποδεκατίζει μια οικογένεια σαμουράι.

Το Ayakashi θυμίζει το Aoi Bungaku αρκετά – αν και προηγείται χρονολογικά μιας και έχει γίνει το 2006, μάλλον το αντίστροφο επομένως έπρεπε να πω. Τρεις διαφορετικοί σκηνοθέτες δίνουν την δική τους εκδοχή σε 3 ξεχωριστές ιστορίες τρόμου. Σχεδιαστικά (τουλάχιστον στις 2 πρώτες) δεν έχει τον οπτικό περφεξιονισμό που χαρακτήριζε το Aoi Bungaku. Ευτυχώς λείπει ο εκνευριστικός αφηγητής που έδινε ιστορικές πληροφορίες για τα έργα στην αρχή κάθε επεισοδίου. Η πρώτη ιστορία είναι και η πιο αδύναμη από όλες και αφηγηματικά και σχεδιαστικά. Ρίχνεις δηλαδή καμιά 25ρια "αμάν" μέχρι να τελειώσει. Ενδιαφέρουσα ιδέα που σήκωνε καλύτερη δραματοποίηση. Στη δεύτερη τα πράγματα φτιάχνουν κάπως επειδή το love story είναι πιο ανεπτυγμένο και γενικά το σχέδιο είναι πιο βατό. Εκεί όμως που το Ayakashi απογειώνεται και δικαιολογεί  το χρόνο που του χάρισες είναι στο τελευταία μέρος. Το animation του Bake Neko είναι μεθυστικό – μου θύμισε λίγο το σουρεαλισμό των χρωμάτων του Gankutsuo -, η ιστορία είναι πολύ δυνατή με έξυπνες ανατροπές από κει που δεν το περιμένεις και από θρίλερ γρήγορα γίνεται μια ιστορία εκδίκησης με γερές δόσεις δράματος σε λίγα μόλις λεπτά. Και φυσικά άπειρα kudos στον πωλητή φαρμάκων, τον πιο αινιγματικό χαρακτήρα που μπορείς να συναντήσεις ποτέ σε άνιμε  (δεν έχω δει και τόσο πολλά ακόμη χεχ!) και που κρατάει όλη την υπόθεση με μια υποδειγματική φωνητική ερμηνεία από τον Takahiro Sakurai.

το θρίλερ συνεχίζεται...

Έχω πέσει σε υπερβολικό βαθμό από τα νεότερα που διαβάζω για την Ιαπωνία σε σημείο που δεν ευχαριστιέμαι και ότι σειρά βλέπω τις τελευταίες μέρες ακόμη και αυτό το ποστ το γράφω με μισή καρδιά - ετοιμαζόμουν να κάνω ένα για το Paranoia Agent αλλά η όρεξη έχει χτυπήσει υπό του πάτου. Προσπαθώ να δω αυτή τη στιγμή το Banner of the Stars με τα χίλια ζόρια και μόλις ξεκίνησα και το Otome Youkai Zakuro, δυσκολεύομαι όμως να συγκεντρωθώ, ενιγούει...

Shangri-La

Η υπόθεση στα γρήγορα: Στο μέλλον, κάπου στα μέσα του 21ου αιώνα τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα έχουν ανέβει απειλητικά για την ανθρωπότητα με αποτέλεσμα να ληφθούν δραστικά μέτρα από διεθνείς οργανισμούς για να αποφευχθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη. Η παγκόσμια οικονομία από το πετρέλαιο στηρίζεται πλέον στον άνθρακα. Ένας καταστροφικός σεισμός χτυπάει την Ιαπωνία και μετατρέπει το Τόκυο σε ζούγκλα χωρίς όμως να μπορεί να γλυτώσει από τους φόρους του άνθρακα που της έχουν επιβληθεί. Με το πρόγραμμα Άτλας η κυβέρνηση προσπαθεί να ανοικοδομήσει το Τόκυο άλλα υπάρχει χώρος μόνο για 3.500.000 πληθυσμού και οι περισσότεροι κάτοικοι αναγκάζονται να ζουν έξω στην ζούγκλα. Μια τρομοκρατική οργάνωση με το όνομα Metal Age αντιστέκεται στην καταπιεστική πολιτική της κυβέρνησης.

Ο σεισμός στην Ιαπωνία μοιάζει με κάποιο κακό σενάριο που γίνεται πραγματικότητα. Είμαι πολύ σοκαρισμένη για να κάτσω να το σχολιάσω κιόλας. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ελπίζω να ξεπεράσουν γρήγορα το κακό που τους βρήκε οι άνθρωποι και να μη συμβούν χειρότερα. Η ζωή συνεχίζεται όσο 100 κιλά κλισέ και αν ακούγεται αυτό. Η ειρωνεία είναι ότι έμαθα τα νέα μόλις τελείωσα να βλέπω το Shangri-La, ακόμη ένα άνιμε καταστροφής του Τόκυο και συγκεκριμένα από σεισμό.

Το βασικό πρόβλημα με το Shangri-La είναι στο ότι είναι υπερβολικά φιλόδοξο και περίπου στη μέση προσθέτει παραπάνω στοιχεία σε μια ήδη φουσκωμένη υπόθεση που σε κάνει να χάνεις τον ενθουσιασμό που είχες στα πρώτα επεισόδια. Όσο καλοφτιαγμένο και αν είναι, όσο συμπαθητικούς και εξωφρενικούς χαρακτήρες και αν έχει – παίρνω για παράδειγμα τη Miiko που τη λάτρεψα - φαίνεται να του λείπει κάτι πολύ σημαντικό, ικανοποιητική συνοχή. Όχι ότι είναι ακαταλαβίστικο, απλά οι σεναριογράφοι εξαφανίζουν χαρακτήρες και τους επανεμφανίζουν όπου τους βολεύει, τραβάνε την υπόθεση ενώ δεν χρειάζεται, γενικά προσπαθεί να είναι επικό και να είναι πολλά πράγματα μαζί, μάλλον κάνει υπερπροσπάθεια και καταντάει τελικά άνισο. Άσε που τελειώνει για να τελειώσει γιατί δεν πάει άλλο και πρέπει να γλυτώσουμε τη βαρεμάρα και τα χασμουρητά ή τουλάχιστον αυτό το συναίσθημα σου δημιουργεί ότι κάπως πρέπει να το συμμαζέψουν.

Για να μην γράφω όμως μόνο τα αρνητικά η δουλειά που έχει γίνει στο σχεδιασμό του περιβάλλοντα χώρου σου κόβει την ανάσα από την έκρηξη των χρωμάτων και γενικά δεν είναι κακή σειρά ώστε να θέλεις να το παρατήσεις. Προσπαθώ να σκεφτώ να γράψω κάτι έξυπνο και κακεντρεχές για τη φούστα της Kuniko που είναι γελοιωδέστατα κοντή αλλά δεν έχω και πολύ όρεξη για αστεία. Είναι βασισμένο στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας του Eiichi Ikegami. Τώρα αυτά που λένε για το Gonzo και ότι ήταν μια από τις σειρές που το οδήγησαν στην χρεοκοπία γιατί πούλησε ελάχιστα δεν ξέρω αν αληθεύουν και δεν θυμάμαι και που τα διάβασα για να πω με σιγουριά. Πάντως το τελευταίο διάστημα το στούντιο είχε ξαναπάρει οικονομικά τα πάνω του.

τώρα

Διάβαζα το ποστ μου για το Supernatural και δεν βγάζω χριστό από αυτά που γράφω λες και το έγραψα μεθυσμένη. Τι σκεφτόμουν δεν έχω ιδέα. Το άλλο όμορφο που μου συμβαίνει είναι ότι έχω χάσει λογαριασμό τι έχω δει τελευταία, ούτε και θυμάμαι. Μεταξύ άλλων είδα και κάποιες ταινίες που έχω ξεχάσει τους τίτλους. Το μυαλό μου δεν λειτουργεί νομίζω κάηκε από το Shangri-La που μου πήρε 2 μέρες όπως έκανα και με το Samurai 7.  Αυτή τη στιγμή για να μπερδέψω ακόμη την  κατάσταση βλέπω το Paranoia Agent και μετά από αυτό είμαι μεταξύ του Guin Saga και της δεύτερης σεζόν του Crest of The Stars, του Banner. Τώρα οι ταινίες, η μία είμαι σίγουρη ήταν το Tales of The Earthsea  μετά το χάος. Α, ξεκίνησα και Heroic Legend of Arslan. Retro style.