Simoun

Η υπόθεση στα γρήγορα (τρόπος του λέγειν): Στον πλανήτη Daikūriku, όλοι οι κάτοικοι γεννιούνται γυναίκες μέχρι την ηλικία των 17 χρονών που μπορούν να αλλάξουν φύλο. Το θεοκρατικό έθνος Simulacrum είναι σε πόλεμο με τη βιομηχανική χώρα Argentum. Η Simulacrum ελέγχει την τεχνολογία των σιμούν και έτσι υπερέχει έναντι της Argentum. Τα σιμούν είναι αρχαία μαχητικά αεροσκάφη και θεωρούνται θεόσταλτα. Δημιουργούν ισχυρά και τις περισσότερες φορές καταστροφικά κύματα στον αέρα που ονομάζονται Ri Majons. Τα κυβερνούν δύο πιλότοι που διαλέγονται από νεαρές ιέρειες που δεν έχουν φτάσει ακόμη στην ηλικία των 17 ή δεν έχουν αποφασίσει ακόμη το φύλο τους και ονομάζονται Σίβυλλες. Το Simoun αφορά την ιστορία μιας στρατιωτικής μονάδας από αυτές τις ιέρειες.

Το να γράψει κανείς μια μικρή περίληψη για το Simoun είναι κατόρθωμα! Ήδη με χει πιάσει πονοκέφαλος από τα λίγα που έγραψα παραπάνω τα οποία δεν κατατοπίζουν στο ελάχιστο για την υπόθεση. Καταρχήν έχει τόσους πολλούς χαρακτήρες που δεν καταλαβαίνεις την τύφλα σου όταν το ξεκινάς. Ευτυχώς η καθεμιά ηρωίδα έχει διαφορετικό χρώμα μαλλί και κάτι γίνεται. Κατά δεύτερον όλοι έχουν γυναικείες φωνές, άντρες – γυναίκες και τρίτον και κυριότερο, ναι, πρόκειται για κάρα-λεσβιακό άνιμε από τις πρώτες σκηνές ή τουλάχιστον έτσι σε κάνει να νομίζεις. Ξεπερνώντας το σοκ ότι πρόκειται περί λεσβιακής σειράς (χαχα!), έχεις μπροστά σου μια αρκετά ενδιαφέρουσα και εντυπωσιακή ιστορία επιστημονικής φαντασίας που αξίζει και το τελευταίο λεπτό της προσοχής σου.

Αρχαίοι πολιτισμοί, παράξενες θρησκείες, μυστηριώδεις τεχνολογίες –υποτίθεται - όλα τα στοιχεία μιας καλής διαστημικής όπερας. Εκτός από αυτά όμως αγγίζει πανέμορφα και άλλα ζητήματα όπως την ενηλικίωση, την αναζήτηση της ταυτότητας, τα εφηβικά άγχη, τη θρησκεία, τον πόλεμο, κ.α.. Είναι πολύ πιο περίπλοκο από ότι φαίνεται πάντως και φυσικά έχει εξωφρενικούς χαρακτήρες όχι με την έννοια που συνηθίζεται στα άνιμε απλά σκέφτεσαι από κάποιο σημείο και έπειτα ότι μερικοί από αυτούς θα γίνουν άντρες και αυτό φαντάζει περίεργο από μόνο του. Ειδικά το τέλος του που είναι απρόβλεπτο σχετικά με τις αποφάσεις τους αλλά πολύ ικανοποιητικό για μια σειρά που προκαλεί από το πρώτο δευτερόλεπτο που ξεκινάει.

Στα αρνητικά της τώρα έχει τόσες πολλές ηρωίδες σε σημείο που μερικές δεν αναπτύσσονται καθόλου και μια τουλάχιστον αψυχολόγητη πρωταγωνίστρια, τη Neviril. Εκ των υστέρων τώρα που το σκέφτομαι θεωρώ ότι το subplot με την Amuria μειώνει την ηγετική της φυσιογνωμία και γενικά η Neviril δεν επιδεικνύει κάτι το τόσο ιδιαίτερο όπως η Aaeru για παράδειγμα.

Επίσης η κοινωνία της Argentum παραμένει απροσδιόριστη - τι χώρα ακριβώς είναι και γιατί έφτασε σε αυτό το σημείο; - αλλά σε 26 επεισόδια μάλλον ζητάω πολλά. Στην ουσία υπάρχει για να είναι ένα αντίπαλο στρατόπεδο, ο πραγματικός εχθρός που έχουν να αντιμετωπίσουν οι Σίβυλλες δεν είναι άλλος από τον εαυτό τους.

Mερικοί αντιδρούν για τα γραφικά του. Δεν θα επεκταθώ ιδιαίτερα σε αυτό γιατί δεν είμαι και τόσο ειδήμων, μόνο θέλω να κλείσω λέγοντας ότι τα simoun είναι χάρμα οφθαλμών από μόνα τους.

Ουφ!

Samurai Champloo

Η υπόθεση στα γρήγορα: Μια νεαρή σερβιτόρα σώζει ένα ronin και έναν περιπλανώμενο τυχοδιώκτη αλλά εξαίρετο ξιφομάχο από σίγουρη εκτέλεση σε αντάλλαγμα να τη βοηθήσουν να βρει τον σαμουράι που μυρίζει ηλιοτρόπια και με την υπόσχεση ότι δεν θα σκοτωθούν μεταξύ τους.

Ο αδερφός μου είχε τη λύση πάλι. Μετά από τόσες μέρες μπουχτισμένη από τα sci-fi ψυχοδράματα ήθελα να δω κάτι διαφορετικό. Έτσι έπεσα πάνω στο Samurai Champloo. Τοποθετημένο στην περίοδο του Edo, προς το τέλος της θα έλεγα γύρω στα 1800 χωρίς να βάζω και το χέρι μου στη φωτιά. Η σειρά έχει πολλούς αναχρονισμούς στο παρασκήνιο όπως το hip-hop ως το βασικό της μουσικό θέμα ή π.χ. το break-dance στιλ του Mugen. Το δηλώνει και ο τίτλος της εξάλλου. Μια ιαπωνική ετυμολογία στη λέξη champloo σημαίνει μείξη ή κάτι τέτοιο τέλοσπαντων αν και εγώ θα προτιμούσα τον όρο mashup για να το χαρακτηρίσω. Για να μην τα πολυλογώ θεωρώ την σειρά την επιτομή του fun στα άνιμε, δεν βαρέθηκα ούτε ένα επεισόδιο. Έχει αστείρευτο γέλιο, περιπέτεια, άπειρες ξιφομαχίες, αξιαγάπητους χαρακτήρες (δεν μπορώ να διαλέξω ποιος μ' αρέσει περισσότερο ο Jin ή ο Mugen; Και είναι γελοίο και μόνο που το γράφω. Χαχα!) και ένα εξαιρετικό σάουντρακ. Ειδικά αν ψάχνεις για κάτι ανάλαφρο, σου φτιάχνει τη διάθεση με το παραπάνω. Ο δημιουργός του είναι ο Shinichirō Watanabe της φήμης του Cowboy Bebop, έχει 26 επεισόδια και προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2004. Και για να μην το ξεχάσω, σπάνια μου αρέσουν τα άνιμε στις μεταγλωττισμένες βερσιόν τους - τα προτιμώ υποτιτλισμένα και στην κανονική γλώσσα – το συγκεκριμένο δεν με χάλασε καθόλου.

Θα επιστρέψω κάποια στιγμή στο μέλλον με ειδικό ποστ για τα σάουντρακ γιατί μετράει περίπου 5 αν δεν κάνω λάθος και είναι μια κατηγορία από μόνα τους!!

Update

Μόλις τελείωσα το Crystal Blaze - έτσι και αλλιώς μόνο 12 επεισόδια έχει  οπότε βγήκε πολύ γρήγορα. Θα έλεγα ότι ήταν πολύ decent. Στο μεταξύ, πριν από αυτό είδα  όλο το Samurai Champloo το οποίο καταδιασκέδασα. Επόμενο στη σειρά το πολλά βαρύ Monster που με αρρωσταίνει και μόνο στη σκέψη, καλοκαίρι γαρ, αλλά θα του δώσω μια ευκαιρία. Α, δοκίμασα λίγο και το Mushishi αλλά και αυτό λίγο με αφήνει αναποφάσιστη αν πρέπει να το συνεχίσω αυτή τη στιγμή ή να το αφήσω για άλλη εποχή...δίλημμα.

Now and Then, Here and There

Η υπόθεση στα γρήγορα: Ένα πεισματάρικο και αδέξιο αγόρι, ο Shu στην προσπάθεια του να σώσει ένα περίεργο κορίτσι τη Lala-ru που μόλις γνώρισε μεταφέρεται σε ένα μακρινό μέλλον όπου ο πόλεμος και η έλλειψη νερού μαστίζουν την ανθρωπότητα.

Το πρόβλημα που έχω όλο αυτό τον καιρό με το Now and Then, Here and There είναι ότι δεν ξέρω τι ακριβώς να γράψω που να μην έχει γραφτεί ήδη – καλά αυτό συμβαίνει με όλα τα άνιμε που παρακολουθώ ετεροχρονισμένα. Από αυτό λάτρεψα το  Shu γιατί διατηρεί το πείσμα του και την παιδική του αθωότητα μέχρι τέλους παρόλες τις κακουχίες, τα βάσανα και γενικά τα όσα αναγκάζεται να υποστεί γύρω του. Είναι απίστευτα δυνατός χαρακτήρας με όλη τη σημασία της λέξης και ένας λόγος παραπάνω που κάνει τη σειρά κάτι το εξαιρετικό!

Είναι πολύ μαύρο και απορώ γιατί οι περισσότεροι δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι πρόκειται περί ενήλικης σειράς – και με το ενήλικο δεν εννοώ φυσικά hentai. Δεν έχει τίποτα παιδικό μέσα εκτός από την πλειοψηφία των ηρώων που είναι μικρής ηλικίας που όμως φοβερά πράγματα τους συμβαίνουν και το απλό animation που το λάτρεψα επίσης γιατί μετατοπίζει το βάρος σε πιο σοβαρά πράγματα από την ωραιοποίηση των χαρακτήρων μέσω του σχεδίου. Το δυστοπικό τοπίο αποτελεί απλά το κάλυμμα που από κάτω του κρύβονται τα πραγματικά εγκλήματα που μπορεί να επιφέρει ένας πόλεμος στην ψυχολογία του ατόμου πόσο μάλλον όταν αυτό το άτομο είναι ένα παιδί. Tο παρομοιάζουν πολύ με το Grave of the Fireflies - το έχω δει πολύ παλιά για να κάνω συγκρίσεις αυτή τη στιγμή αν και νομίζω ότι δεν υπάρχει μετρό σύγκρισης.  Αυτό που τα διαφοροποιεί πέρα από το χωροχρόνο της ιστορίας, είναι ότι το Now and Then, Here and There δείχνει μια πιο τρομαχτική και ζοφερή εκδοχή του πολέμου και το κάνει τελείως ωμά ακόμη και σε συμπαθείς χαρακτήρες.

Η σκηνοθεσία είναι του Akitaro Daichi σε σενάριο του Hideyuki Kurata και προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1999.

Quote: Because ten billion years' time is so fragile, so ephemeral... it arouses such a bittersweet, almost heartbreaking fondness.

Haibane Renmei

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Η υπόθεση στα γρήγορα: Ένα κορίτσι ονειρεύεται ότι πέφτει στο κενό. Συνέρχεται από το όνειρο μέσα σε ένα τεράστιο κουκούλι που σπάει και ξαφνικά βρίσκεται ανάμεσα σε νεαρά κορίτσια και παιδιά που έχουν φωτοστέφανο στο κεφάλι και γκρι φτερά στην πλάτη τους. Τα αγγελικά αυτά πλάσματα ονομάζονται haibane. Σύντομα βγάζει και αυτή φτερά και τις δίνουν ένα φωτοστέφανο. Δεν θυμάται τίποτα από το παρελθόν της ή πως βρέθηκε εκεί πέρα, μόνο αμυδρά το όνειρο που είχε στο κουκούλι. Τα haibane ζουν σε μια πόλη που είναι περιτριγυρισμένη από ψηλά τείχη. Η έξοδος απαγορεύεται σε όλους ακόμη και στους ανθρώπους. Κανείς όμως δεν ξέρει τι ακριβώς είναι τα haibane ή για ποιο λόγο βρίσκονται εκεί.

Δεν έχω τελειώσει τη σειρά ακόμη αλλά βρίσκω το θέμα της τόσο πρωτότυπο που αν δεν γράψω κάτι θα σκάσω. Μου θυμίζει έντονα μια γαλλική ταινία του 2004 με τίτλο Innocence που αφορούσε ένα μυστήριο οικοτροφείο κοριτσιών και ήταν βασισμένο σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1903. Προβλήθηκε το 2002 και όσο προχωράει το άνιμε γίνεται όλο και πιο παράξενο. Η ύπαρξη αυτού του κόσμου και το τι είναι ακριβώς Haibane είναι ένα μεγάλο αίνιγμα. Είναι γεμάτο με συμβολισμούς όχι τόσο για την θρησκεία – δεν έχει καμία σχέση, το αντίθετο μάλιστα δεν υπάρχει ούτε μια υπόνοια ότι όλα αυτά κινούνται από μια ανώτερη ύπαρξη ή κάποια θεότητα. Πιστεύω ότι έχει να κάνει περισσότερο με το θάνατο και την μεταθανάτια ζωή - καλά γράφω το προφανές τώρα - γι’ αυτό και έχει διάχυτη μια υπόγεια μελαγχολία. Ή τουλάχιστον μια εκδοχή είναι αυτή. Αυτό όμως που πραγματικά σε κερδίζει με την πρώτη είναι η υψηλού επιπέδου μουσική του επένδυση.

Από όσα άνιμε που έχουν γυριστεί για την τηλεόραση και έχω δει μέχρι τώρα, έχει το καλύτερο σάουντρακ και τους καλύτερους τίτλους αρχής και τέλους. Ατμοσφαιρικά μίνιμαλ κομμάτια για πιάνο που στοιχειώνουν όλη τη σειρά και τους χαρακτήρες σαν αυτό και με αιθέρια φωνητικά. Επίσης πολύ προσεγμένο είναι και το animation του. Μου άρεσει πολύ όπως είναι σχεδιασμένος ο communicator και ο ναός. Συνίσταται ανεπιφύλακτα. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ερασιτεχνικό manga του Yoshitoshi Abe ένα όνομα που χρειάζεται τσεκάρισμα για προηγούμενες ή πρόσφατες δουλειές του οπωσδήποτε και η μουσική ανήκει στον Kô Ôtani.